Asbest!
Ruim vijftig jaar geleden hadden ze het huis zelf door de aannemer laten bouwen. Inmiddels was het koppel al flink op leeftijd. Beiden eigenlijk niet meer in staat om de riante tuin van het statige herenhuis te onderhouden. Verkoop was dan ook onvermijdelijk. Met pijn in hart namen ze afscheid van de plek waar ze hun drie kinderen hadden zien opgroeien.
Op de kop af acht weken na de eigendomsoverdracht viel er een aangetekende brief op de mat van hun nieuw ingerichte aanleunappartement. De toon was zakelijk, maar dwingend. De nieuwe eigenaars hadden asbest in de woning ontdekt. In de badkamer, in het toilet en onder de vloeren. En de verkopers hadden in de koopakte nog wel verklaard dat ze niet bekend waren met de aanwezigheid van asbesthoudend materiaal. Een prijskaartje van maar liefst € 30.000 hing er aan de verwijdering van het afschrikwekkende materiaal in de afvoerbuizen. Dertigduizend euro! Binnen twee weken over te maken op de rekening van de kopers.
Het oude stel herstelde zich snel. Schrik maakte plaats voor strijdbaarheid. Een bevriende advocaat, zelf ook al pensioengerechtigd, zag er wel brood in. Asbest in een afvoerpijp hoeft niet per se te betekenen dat een woning ongeschikt is om te worden bewoond, zo bepleitte de ervaren rot. De rechter deelde zijn mening. Hij oordeelde dat asbest in vaste vorm niet schadelijk voor de gezondheid hoeft te zijn. Verwijdering of vervanging van de buizen werd door de rechtbank niet noodzakelijk geacht. De gemaakte kosten bleven voor rekening van de kopers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten